Home ธรรมะ เหตุผลว่าทำไม ความดีถึงไม่มีเสียง

เหตุผลว่าทำไม ความดีถึงไม่มีเสียง

0 second read
0
0

เหตุผลว่าทำไม ความดีถึงไม่มีเสียง

วันนี้มีน้องคนหนึ่งฝากถามมาว่า”ทำไมทำดีแต่ไม่มีใครเห็นคุณค่าเลย”ได้ฟังคำถามที่น้องถามมาแล้ว ทำให้ผมนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

สมัยที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย(โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ) ที่โรงเรียนของผมมีป้าภารโรงแก่ๆอยู่คนหนึ่ง ทีแรกผมนึกว่าแกเป็นหัวหน้าภารโรง

เพราะอายุแกมากกว่าภารโรงคนอื่นๆ มารู้ทีหลังว่า แกเป็นภารโรงน้องใหม่ เป็นลูกน้องของหัวหน้าภารโรงอีกที ภารโรงที่โรงเรียนผมจะแบ่งหน้าที่กันทำ

แต่ละคนก็มีหน้าที่ทำความสะอาดบนตึกชั้นต่างๆ ที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่ คุณป้าภารโรงที่ผมพูดถึง แกจะทำความสะอาดอยู่ชั้นสองบริเวณตึกใหม่

ตอนนั้นผมเป็นเด็กนักเรียนที่มักกลับบ้านช้าเป็นประจำ ไม่ใช่ทำกิจกรรมอะไรกับเขาหรอกนะครับ แต่กลับช้าเพราะมัวแต่เล่นสนุกอยู่กับเพื่อนๆ เท่านั้น

ด้วยความที่กลับช้า ก่อนกลับบ้านทีไร ผมก็จะมาแวะมาล้างหน้าล้างตาตรงชั้นสองของตึกใหม่ประจำ เพราะรู้สึกว่าห้องน้ำที่นี่มันสะอาดกว่าห้องน้ำชั้นอื่นๆ

ของโรงเรียน แทบทุกครั้งที่เข้ามา ก็จะเห็นป้าภารโรงคนนี้แกทำความสะอาดห้องน้ำอยู่ มีครั้งหนึ่งผมถามคุณป้าไปว่า…

“ป้าครับ ทำไมป้าเลิกงานช้ากว่าคนอื่น ภารโรงคนอื่นเขากลับกันหมดแล้ว ทำไมป้ายังไม่กลับบ้านล่ะครับ”

แกก้มหน้าก้มตาถูพื้นของแกต่อไป พร้อมกับตอบผมมาง่ายๆว่า…

“ป้าอยากขัดห้องน้ำให้เสร็จไปก่อน เช้าๆ พวกเราภารโรงมีงานต้องทำมาก ถ้าไม่ขัดห้องน้ำตอนนี้ กว่าจะมีเวลาขัดก็ช่วงสายๆไปแล้ว

เด็กๆก็ใช้ห้องน้ำเลอะๆ ไปครึ่งวัน นึกแล้วมันอดสงสารเด็กๆ ไม่ได้”

พอป้าพูดมาแบบนี้ ผมเลยไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมห้องน้ำชั้นสองของตึกใหม่ ถึงได้สะอาดกว่าห้องน้ำห้องอื่นๆ ในโรงเรียน

วินาทีนั้น ผมได้ตระหนักถึงความหมายของคำว่าความปราถนาดีว่ามันหมายถึงอะไร ไม่มีใครในโรงเรียนที่รู้ความลับเรื่องนี้เลย

ความลับที่ว่าเพราะอะไรคุณป้าภารโรงคนนี้ต้องก ลับบ้านช้ากว่าคนอื่นๆ ในความคิดของผม ห้องน้ำชั้นสองของโรงเรียนสะอาดได้

ก็เพราะมีคนใจสะอาดมารับผิดชอบหน้าที่นี้ ตลอดระยะเวลาที่ผมเรียนหนังสืออยู่ที่นั่น คุณป้ายังคงกลับบ้านช้าทุกวันเป็นปกติ

คุณป้ายังคงทำความดีแบบเงียบๆ ส่งความปราถนาดีที่ไม่มีเสียงของแกไปให้เด็กๆทุกวัน ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำชื่นชม ไม่มีรางวัลและการซาบซึ้งขอบคุณใดๆ

คุณป้าภารโรงยังคงเป็นพนักงานที่เงินเดือนน้อย ที่สุดในโรงเรียนอยู่เหมือนเก่า แม้ไม่มีใครรู้ แต่ทุกๆ เช้า ห้องน้ำชั้นสองของตึกใหม่

จะเป็นห้องน้ำที่สะอาดที่สุดเสมอ ไม่มีใครสังเกต ไม่มีใครมองเห็น แต่ผมเชื่อว่าทุกคนรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง เห็นไหมครับว่าความปราถนาดีที่แท้จริงนั้นเงียบมาก

มันไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมาเลยแม้มันจะเงียบ และเบาบางอย่างนี้แต่มันก็มีพลังมากมายที่สามารถสร้างความสุขให้ผู้ที่ได้รับ

ผู้ให้จะยิ้มอย่างเงียบๆ แล้วเดินจากมาส่วนผู้รับจะหลับตา หยุดนิ่ง แล้วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

เขาอาจไม่มีวันรู้เลยด้วยซ้ำว่า มันคืออะไร ไม่อาจรู้ได้ ทว่า…ตระหนักชัดในห้วงคำนึง…

Cr.พศิน อินทรวงค์

Load More Related Articles
Load More By admin
Load More In ธรรมะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

Check Also

ผู้ชายคนนั้น เขาเคยคิดถึงลูกบ้างไหม

ผู้ชายคนนั้น เขาเคยคิดถึงลูกบ้างไหม รักของแม่คือการทุ่ม … …