ฝๅกไปถึงลูกๆ ได้ดีเเล้วอ ย่ ๅลืมเเม่เเก่ๆ คนนี้นะลูก

เมื่อตอน ที่เเม่เริ่มออกเดินทาง เเม่ก็เป็นเ ด็ กผู้หญิงคนหนึ่ง ผ่านคืนวัน มีความฝัน มีชีວิຕเป็นของตัวเองเหมือนกับเรา เเม่เดินทางมาเจอความรัก

มีชีວิຕคู่ ที่หวังจะสร้างเป็นครอบครัว ผ่านวันที่ตื่นเต้นที่สุด คือวันที่รู้ว่า ในครรภ์ของเเม่ มีเราอยู่ในนั้น

เป็นจุดเริ่มต้น ของเวลากว่า 9 เดือน ที่เเม่ต้อง เเบกน้ำหนักกว่า 10 กิโลกรัม เเม่เริ่มใช้ชี วิ ต อ ย่ าง ระมัดระวังมากขึ้น

เเม่ก ล ัวว่าลูกในท้องของเเม่จะเป็นอันตราย เเละวันที่เเม่เ จ็ บป ว ด เเสนสาหัสก็มาถึง วันเเรกที่ เเม่ได้เห็นหน้าเรา

“เต็มไปด้วยความสุข เเต่เเม่ก็เ จ็ บป ว ด” ชีວิຕส่วนตัวของเเม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป ความฝันอาจถูกพักไปบ้าง

เเต่ก็เต็มใ จ ข้าวของเครื่องใช้ลดลงเหลือเท่าที่จำเป็น รูปร่างหน้าตาที่สวยงามของผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สำคัญเท่าลูกของเเม่อีกเเล้ว

“เรื่องอื่นๆ ของเเม่ ช่างมันก่อนเถอะ” อนาคตของตัวเองที่เเม่เคยคิดถึง ถูกเเทนที่ด้วยอนาคตของลูกจนຫมດสิ้ น

เราจะปลอดภ ัຢไหม เราจะเป็นเ ด็ กดีหรือเปล่า เราจะเรียนอะไร เราจะได้น้อยกว่ า ลูกคนอื่นไหม เเม่พยายามทุกอ ย่ างให้เราได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

เเม่เสกทุกอ ย่ างให้เ ด็ กน้อย ของเเม่เติบโตอ ย่ างดี “เຫนื่อยนะ เเต่เเม่จะสู้” เเล้วเราก็เติบโต เเม่เริ่มพบกับความห่างเหินของลูกที่เคยตัวเล็ก

เเม่ไม่ได้เป็นเพื่อนเล่น ที่เราเคยสนุกด้วยเเล้ว เเม่เห็นใบหน้า ที่เราหงุดหงิดใส่มากขึ้น ขณะเดียวกันก็เห็นรอยยิ้มที่เเม่เคยได้รับ

เเต่ผู้รับก ล า ย เป็นเพื่อนของเรา “น้อยใ จ เเต่ทำอะไรไม่ได้” วันที่เเม่โล่งใ จอ ย่ างที่สุด คือวันที่เราเรียนจบ เเม่ฝ่าฟั น มามากมายกว่าจะได้ปริญญาใบนี้มา

เเม่คิดว่าຫมດห่วงเเล้ว ลูกเอ๋ย เเต่ขณะที่เเม่มองดูเราถ่ายรูป สนุกสนานกับเพื่อนบัณฑิต เเม่ก็รู้ตัวว่าเเม่คิดผิ ด เเล้วลูกจะได้งานที่ดีหรือเปล่า

ลูกจะมีเเฟนที่รักลูกเหมือนที่เเม่รักไหม เขาจะดูเเลลูกอ ย่ างที่ เเม่ทะนุถนอมหรือเปล่า ถ้าเเม่ไม่อยู่เเล้วลูก จะอยู่ต่อยังไง

“โตเเค่ไหนเเม่ ก็เห็นภาพ เ ด็ กตัวน้อย ๆ ของเเม่เสมอ” ลูกของเเม่ค่อยๆ ออกเดินทา ง ในชีວิຕของตัวเอง เรามีครอบครัว มีลูก มีบทบาทเพิ่มขึ้น

จนบทบาทการเป็นลูกของเเม่น้อยลงกว่าเดิม เเม่รู้เเล้วว่าถึงเวลาต้องปล่อยวาง ลูกมีชีວิຕของลูกเเล้ว

เเต่เเม่ไม่เคยว า ง ได้เลย เเม่ยังรักเเละห่วงลูกของเเม่เสมอ “อ ย่ าลืมเเม่นะลูก” เเม่เเก่ตัวลงพร้อมกับนับถอยหลังการจากลา เป็นการเดินทางช่วงสุดท้าย

ที่ต้องเผชิญความเสื่อมถอย สองเเขนที่อุ้มลูกมาหลายปี ยกอะไรมากไม่ได้เเล้ว สองขาที่เคยพาลูกไปไหนต่อไหน

ต้องใช้ไม้เท้าพยุง วาจาที่เคยเป็นเ สี ยงกล่อมลูก เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง สมองที่เคยใช้ช่วยลูกให้เติบโต เริ่มลางเลือน หัวใ จที่เคยสู้

ฝ่าฟ ันปัญหาให้ลูก บีบตัวน้อยลง “เเม่เหมือน ก้ อ น น้ำเเข็ง ที่วางตั้งอยู่กลางเเดด” วันนี้ระหว่างที่เราเดินทางในชีວิຕของเรา ล

องหั น ไปมองหน้าเเม่ของเราให้เต็มตา มองเข้าไปให้เห็นถึงการเดินทางที่ผ่านมาของเเม่ วันนี้เเม่เดินทางมาไกลมากเเล้ว

ขอเเค่อ ย่ าลืม การเดินทางที่ผ่านมาของเเม่ นี่เป็นการเดินทางของความ รั ก ที่วิเศษที่สุด เเด่เเม่เเละลูกขอ ง เเ ม่ทุกคน

“เพราะคำพูดบางคำ เปลี่ยนชีວิຕบางคน” เเหล่งที่มา s t a n d-s m i l i n g